Rotspleister Inleiding

Rotspleister is een sierpleister met een reliëfstructuur. De term rotspleister houdt een niet mis te verstane verwijzing in naar de romantische, pittoreske bouwkunst uit de 19de eeuw. Binnen die stroming werd bepleistering aangewend als afwerkingstechniek bij het vervaardigen van rustiekwerk - imitaties van minerale en plantaardige elementen - zoals kunstmatige rotspartijen en boomstronken. Deze rustieke architecturale composities worden met de term rocaille aangeduid. Met de pleisterlaag werd - naargelang de opzet - een natuurlijke rots- of schorstextuur nagebootst.
In se waren rocailles geen nieuw gegeven in de 19de eeuw - de oudste voorbeelden situeren zich in de klassieke oudheid – maar de constructietechnieken waren wel nieuw. De ontdekking van Portlandcement in het midden van de 19de eeuw speelde hierin een belangrijke rol. Rustiekwerk evolueerde naar cementrustiek.

De toepassing van rotspleister beperkte zich niet uitsluitend tot de afwerking van architecturale composities. Vanaf het einde van de 19de eeuw werd een vergelijkbare bepleistering ook als sierpleister op gevels aangebracht en het is deze techniek die in deze rubriek besproken wordt.
Rotsbepleistering was geen veelvoorkomende vorm van gevelafwerking, maar kon zowel een decoratief als een beschermend doel dienen. Bovendien nam de pleisterlaag inzake textuur uiteenlopende verschijningsvormen aan, dit naargelang de manier waarop de pleistermortel aangebracht en vervolgens bewerkt werd. Deze afwerkingstechnieken vertonen parallellen met de (Zuid-)Duitse en Britse pleistertradities.

Restauratie belicht de eigenschappen van rotspleister, gaat dieper in op de samenstelling, besteedt aandacht aan mogelijke schadebeelden en biedt informatie over bescherming en onderhoud.

Typologie schetst een beeld van mogelijke toepassingen en uitvoeringswijzen van rotspleister.

Techniek handelt over de voorbereiding en uitvoering van rotspleister.

Ambacht gaat dieper in op de benodigde werktuigen en de geschiedenis van de techniek.